Na okładce płyty widzisz „Michael Jackson”, a w rozmowie ktoś mówi „Majkel Dżekson” i masz wątpliwość, czy chodzi o tę samą osobę. Tak: to fonetyczny zapis nazwiska amerykańskiego piosenkarza i tancerza, choć w tekstach i katalogach muzycznych poprawna forma brzmi Michael Jackson. Jego karierę najlepiej rozumieć jako drogę od rodzinnego zespołu do solowej twórczości, która zmieniła sposób, w jaki pop łączy się z obrazem.
Jackson łączył popowy przebój z precyzyjnie zaplanowanym widowiskiem
- Początek kariery: najpierw śpiewał z braćmi w Jackson 5.
- Brzmienie: w jego nagraniach spotykały się pop, soul, funk i rock.
- Występy: choreografia i teledyski stały się częścią muzycznej opowieści.
- Polski ślad: jego wizyta w Warszawie wiązała się z projektem, który ostatecznie nie powstał.
Od Jackson 5 do solowej kariery prowadziła go scena
Zanim świat poznał go jako solowego wykonawcę, Michael Jackson śpiewał w rodzinnym zespole Jackson 5. Grupa podpisała kontrakt z Motown, a jej nagrania, takie jak „I Want You Back” czy „ABC”, szybko wypchnęły młodych muzyków na pierwsze miejsca list przebojów. W centrum uwagi znalazł się najmłodszy wokalista, którego głos brzmiał dojrzalej, niż można było się spodziewać po dziecku.
Solowe płyty Jacksona ukazywały się jeszcze w okresie jego współpracy z zespołem, ale przełom przyniosły „Off the Wall” i późniejszy „Thriller”. Pierwszy album pokazał go jako dorosłego artystę swobodnie poruszającego się między disco, funkiem i soulem; drugi wyniósł tę mieszankę na skalę popowego fenomenu. Właśnie kontrast między tanecznym pulsem a precyzyjną produkcją sprawia, że te nagrania nadal dobrze brzmią poza kontekstem swojej epoki.
„Bad” pobiło rekord pięciu singli na szczycie amerykańskiej listy
Po sukcesie „Thrillera” Jackson musiał zmierzyć się z trudnym zadaniem: stworzyć album, który nie będzie jedynie jego cieniem. „Bad” przyniosło pięć singli, które dotarły na pierwsze miejsce amerykańskiej listy Billboard Hot 100: „I Just Can’t Stop Loving You”, „Bad”, „The Way You Make Me Feel”, „Man in the Mirror” i „Dirty Diana”. To rekordowy wynik albumu w tamtym czasie, a zarazem mocny dowód, że jego popularność nie opierała się na jednym przebojowym tytule.
Tu łatwo o pomyłkę: wynik dotyczy Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych, nie wszystkich list na świecie. Poszczególne single mogły osiągać inne pozycje w Wielkiej Brytanii czy Polsce, więc zdanie „każdy singiel z ‘Bad’ był numerem jeden” byłoby przesadą. W mojej ocenie to właśnie rozpiętość tej płyty najlepiej pokazuje Jacksona: obok ostrego, gitarowego „Dirty Diana” pojawia się refleksyjne „Man in the Mirror”.
Osiem nagród Grammy jednej nocy pokazuje rozmach „Thrillera”
W 1984 roku Jackson zdobył osiem nagród Grammy podczas jednej ceremonii, w tym za album roku dla „Thrillera” i nagranie roku dla „Beat It”. Jak podaje Recording Academy, wcześniej żaden artysta nie wygrał tylu statuetek podczas jednej gali. Ten wynik mówi o czymś więcej niż o popularności: akademia doceniła go w kategoriach popowych, rockowych i R&B.
„Thriller” nie działał jednak wyłącznie jako zbiór radiowych singli. Teledysk do utworu tytułowego, wyreżyserowany przez Johna Landisa, przypominał krótki film z fabułą, charakteryzacją i rozbudowaną choreografią. To przesunięcie akcentu z samego wykonania na całe audiowizualne widowisko stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów kariery Jacksona.
Warszawski projekt z 1997 roku pozostał tylko planem
Polski wątek biografii artysty wykracza poza koncertowe wspomnienia. Podczas wizyty w Warszawie w maju 1997 roku Jackson podpisał z przedstawicielami miasta wstępny list intencyjny dotyczący parku rozrywki. Pomysł nie został zrealizowany, choć medialne zainteresowanie projektem było duże.
Ta historia pokazuje, jak łatwo plany artysty i faktyczne wydarzenia zlać w jedną opowieść. Jackson przyjechał do Polski, a rozmowy o parku rzeczywiście się odbyły, lecz nie oznacza to, że warszawski park powstał albo że projekt przeszedł do etapu budowy. Wspominając tę wizytę, najlepiej oddzielać podpisaną deklarację od ukończonej inwestycji.
Najłatwiej zacząć od trzech różnych odsłon Jacksona
Jeśli chcesz poznać jego muzykę bez przeskakiwania od razu przez całą dyskografię, zestaw trzy utwory: „Don’t Stop ’Til You Get Enough” dla tanecznego brzmienia „Off the Wall”, „Billie Jean” dla precyzyjnego popu i basowego pulsu oraz „Man in the Mirror” dla bardziej refleksyjnej strony artysty. Taki wybór pokazuje, dlaczego jego dorobku nie da się zamknąć w samym moonwalku czy jednym albumie.
Fonetyczny zapis „Majkel Dżekson” prowadzi więc do jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci muzyki popularnej, ale za nazwiskiem stoi znacznie więcej niż sceniczny wizerunek. Jackson rozwijał się od dziecięcego wokalisty Jackson 5 do solisty, który traktował piosenkę, choreografię i teledysk jako części tego samego występu.
